Inspiratie 101

Zo’n dertig jaar geleden gebeurde het.

Het was een warme zomermiddag, de zon bescheen met haar felgele licht de mensen die af en aan liepen, fietsten en skateboarden. Vrijwel iedereen die ik zag had een rugzak, voor school- of werkspullen. En al die rugzakken waren even saai, soms donkergrijs, soms zwart, een enkele donkerrode maar allemaal dezelfde functionele saaie zakken. Overal zag ik rugzakken, saaie rugzakken. Van een afstand kijkend en genietend van het mooie weer voelde ik mijn geest kalmeren. En toen gebeurde het: ik kreeg een idee, een moment van inspiratie…

Goddelijke inblazing

Het is zo’n gevleugelde kreet: Inspiratie. Maar heeft u zich wel eens afgevraagd wat het is, hoe u er aan komt en wat u ermee kunt?
Het woord “inspiratie” komt van het latijnse “inspirare” dat inademen betekent. De Grieken geloofden dat onze inspiratie van de goden en de muzen kwam. Die bliezen hun ideeën over ons heen zodat wij die konden inademen. Het is dus een geschenk van de goden, een goddelijke inblazing.
En zo voelt het vaak inderdaad als je, meestal geheel onverwacht, een idee hebt dat je niet meer loslaat. Het is een geschenk maar soms ook een vloek. Want zo’n geweldig idee, daar wil je ook iets mee doen. Men zegt weleens: “Ideeën zijn er genoeg, ze krijgen pas waarde als je er iets mee doet”.
En daar zit nou juist het probleem, niet altijd is zo’n geweldig idee precies op je eigen situatie van toepassing. Het zijn meestal ideeën op gebieden waar je zelf weinig vanaf weet of weinig mee te maken hebt. Om dat ene geweldige idee uit te voeren moet je dus iets gaan doen dat buiten je eigen vakgebied ligt. Of je moet anderen vinden die het wel uit zouden kunnen voeren.

Teddyberen

Het idee dat ik op die zonnige zomermiddag ineens had was ook zoiets. Ik kon er niets mee. Mijn idee was heel simpel en kleurrijk. In plaats van zo’n saaie grauwe zak met een paar hengsels zou je een rugzak kunnen maken in de vorm van een teddybeer. Als je die op je rug had zou het eruit zien alsof je een knuffelbeest op je rug meedroeg. Veel leuker, misschien niet voor iedereen, maar zeker een stuk minder saai dan wat er tot dan toe te koop was.

Geen exclusiviteit

De zomer veranderde in de herfst, de regen veranderde in sneeuw en toen alles weer ontdooide kwam de zon ons weer opwarmen. Er was een jaar verstreken sinds ik dat geweldige idee had over de teddyberenrugzak. En op net zo’n warme zomermiddag, terwijl de zon de voorbijgangers bescheen met haar felgele licht, greep een leuke jongedame op een fiets mijn aandacht.
Wat lag daar over haar schouders? Wat had ze daar op haar rug? Het leek wel… Nee, het was een teddybeer. Er zat een teddybeer op haar rug. Het duurde maar een paar seconden, ze was voorbij voordat ik haar kon stoppen. Daar zag ik mijn geweldige idee van een jaar geleden ineens voorbij fietsen. Hoe kon dat nou?

Frustrerend

Sindsdien heb ik zo’n moment nog vele malen meegemaakt. Bij mezelf en bij anderen. Zo heb ik ooit een online ontmoetingsplaats voor NLP-ers in Nederland opgericht genaamd NLP-platform.nl en op dat platform had ik een forum geïnstalleerd met als pakkende naam “NLP café”. Maar na een paar maanden stonden er in dat forum ineens boze berichten van iemand uit de achterhoek, die me beschuldigde van plagiaat. De naam NLP-café was zijn idee geweest, en ik had het gepikt. Een collega NLP-trainer ging de discussie met hem aan en vroeg of hij al iets met dat idee gedaan had, of er ook een ander NLP-café bestond waar wij niet vanaf wisten. De boze man antwoorde dat hij zijn idee alleen gedeeld had met wat lokale vrienden maar er verder niets mee gedaan had. Het moet voor hem heel frustrerend zijn geweest te zien dat een ander er wel actie op had ondernomen. Het moet voor hem gevoeld hebben alsof iemand iets uit zijn hoofd had gestolen.
Een idee heb je nooit alleen. De goddelijke inblazing bereikt iedereen die ervoor openstaat. Soms zitten daar mensen tussen die er wel iets mee kunnen, die er wel iets mee doen. En in geval van het NLP-café was ik dat zelf.

Wachten of werken?

Dus moet je nou in de zon gaan zitten wachten op dat ene geweldige idee? Of kun je werken aan inspiratie?
Wat als je een uitdaging of een ambitie hebt, en je hebt geen idee hoe je die moet aanpakken? Als je vastzit in de cirkels van je eigen gedachten, en je geen inspiratie hebt om iets nieuws te verzinnen?
Dan is het zaak om los te komen, er van een afstand naar te kijken en nieuwe mogelijkheden te ontdekken. Soms lukt dat in je eentje maar vaak kun je daar wel wat hulp bij gebruiken.
Heeft u nou ook zo’n idee waarvan u denkt: “hier moet ik iets mee doen” maar u weet niet hoe?
Neem dan contact op dan kijken we samen of en hoe we uw inspiratie kunne verwezenlijken.