Samenwerking, daar krijg je energie van, of niet?

Samenwerken is lastig

Vraag het een willekeurige ondernemer en de kans is groot dat er een lang en bloederig verhaal komt over teleurstelling, niet waar gemaakte verwachtingen en eigenbelang.

Ik heb er daar ook een paar van; afspraken, al dan niet op papier, die volledig waardeloos bleken toen het erop aan kwam. En telkens weer de harde les: zowel in goede als in slechte tijden telt het persoonlijke belang altijd zwaarder dan het groepsbelang.
Soms wil je toch weer graag samenwerken, iedereen zou er voordeel van kunnen hebben. Maar hoe zorg je ervoor dat alle partijen volgens afspraak bijdragen en er geen scheve gezichten komen?
Daarvoor hebben we een methode die simpel en doeltreffend is.

“De enige die er wijzer van werden waren de advocaten”

Samenwerkingsverbanden worden vaak omgeven door allerlei afspraken, contracten, overeenkomsten. Wie doet wat, wat gebeurt er wanneer en waarom. Wat zijn de afspraken bij succes, bij het uitblijven van succes. Wat doen we als iemand geen zin meer heeft, of geen tijd?
Mensen zijn creatief, vooral met het verzinnen van redenen waarom ze zich niet aan de afspraken kunnen houden. En dat maakt elk contract en elke afspraak waardeloos. Stel, je hebt gelijk en de ander zou zich aan de afspraken moeten houden, maar hoe dwing je dat af?
En wat zou het gevolg zijn als je je zin kreeg? Een onwillige partner die alleen het hoognodige doet om te voldoen aan de minimale eisen. Niet het samenwerkingsverband dat je je had voorgesteld.

De details of de intentie?

Wat kunnen we doen om de samenwerking zo te organiseren dat iedereen zich aan de intentie van de afspraken houdt?
Laten we eerst eens kijken wat we meebrengen naar een samenwerking. Het kan zijn dat we goederen inbrengen, geld, technologie, kennis, arbeid, ons netwerk.
En daarbij spreken we vaak vooraf een percentuele verdeling af van het eindresultaat waarbij we ervan uit gaan dat de samenwerking een succesvol resultaat oplevert. Dat zetten we in een overeenkomst en soms houden we nog rekening met wat er gedaan moet worden als het geen succes is. Dat doen we liever niet maar iedereen die er iets vanaf weet raadt aan om exit clausules in te bouwen.
Zo gaat het meestal en dat kost heel veel tijd en energie en dan is er nog niets aan het eigenlijke project gedaan.

Ieder voor zich

Nadeel van deze methode is dat elke partner slechts zijn of haar eigen kosten in tijd, geld en goederen op volle waarde inschat en de bijdragen van anderen met Argusogen bekijkt. Die ander doet of levert naar ons gevoel vrijwel nooit genoeg.

De som der elementen

Laten we het eens op een andere manier bekijken:
Elk project, hoe simpel of complex het ook is, is opgebouwd uit een heleboel elementen, stadia, goederen, financiën, kennis en meer. En al die individuele elementen hebben een waarde.
De Roadmap van een samenwerkingsproject is de optelsom van al die elementen. En in de uitvoering van het project kunnen we elk van die elementen separaat waarderen met een marktwaarde. Wat zou het kosten om het uit te besteden?
Vervolgens wijzen we elk element toe aan een van de samenwerkingspartners op basis van wie dat het beste kan. Eventueel worden sommige elementen alsnog uitbesteed aan derden.
De waarde van elke bijdrage die ook door de andere(n) wordt goedgekeurd komt op het conto van degene die het heeft bijgedragen. Voor elke uit te voeren stap in de Roadmap wordt een leveringsovereenkomst tussen de partners afgesloten.

Voorbeeld

Laten we als voorbeeld nemen dat een van de partners genaamd Hans de website heeft gebouwd, bij een onafhankelijke website bouwer zou dat € 3000 kosten. De website wordt goedgekeurd door de andere partners() en Hans krijgt € 3000 op zijn Rekening Courant bijgeschreven.

Uit het oog…

Stel nou dat Hans hierna besluit om uit het project te stappen, dan kunnen de overgebleven partners een vervanger voor hem zoeken, maar zijn bijdrage gaat niet verloren. Hij blijft voor € 3000 eigenaar van het eindresultaat tegen kostprijs. En als de anderen hem niet langer als mede-eigenaar willen kunnen ze hem uitkopen tegen de waarde van zijn bijdrage.
Op deze manier ziet elke partner in de samenwerking zijn of haar eigen aandeel stijgen met elke goedgekeurde bijdrage. En is het vertrek van een partner of het aanschuiven van nieuwe partners geen ingewikkelde toestand meer.

Als het makkelijk was…

Er blijven altijd situaties denkbaar waarbij er nog onenigheid kan ontstaan.
Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als het bestaansrecht onder het project vervalt, er is bijvoorbeeld een nieuwe marktpartij opgestaan en jullie geweldige product is volledig achterhaald, wat doe je dan
Of in plaats van één partner heeft eigenlijk niemand er meer zin in, wat doe je in zo’n geval?
Deze methodiek van samenwerking op basis van participatiebijdragen is niet perfect maar het is een stuk eenvoudiger en praktischer dan veel contractuele afspraken met mitsen en maren.
Het maakt het veel makkelijker om te beginnen en de energie in het project te stoppen in plaats van in het samenwerkingscontract.
Bovendien, als het makkelijk was kon iedereen het, maar dan was het ook lang zo leuk niet, toch?